Tsohon shugaban ƙasa Olushegun Obasanjo ya rubuta wata wasiƙa mai kama da wasiyya ta barin duniya
A cikin wasiƙar dai Obasanjo yayi batutuwa masu taɓa zuciya ga ’yan Najeriya, tare da baiwa matasa shawarwarin yadda ya kamata su gudanar da rayuwarsu.
Olusegun Obasanjo, mai shekaru 94, ya mulki Najeriya har karo a kakin soji da kuma zamanin farar hula, kuma tun daga lokacinsa ba’a samu kutsen sojoji wajen mulkin Najeriya ba.
- Tinubu ya tura Kudirin ’Yan Sandan Jihohi ga Majalisa
- Kwalejin kimiyya da fasaha ta dakatar da Malamin da ya zane dalibai
- Hukumar tsaron farin kaya ta DSS ta rufe shari’arta kan Nasir El-Rufa’i
Ga dai kadan daga cikin abinda wasikar tasa ta kunsa:
’Yan uwana ’yan ƙasa,
Mutane suna cewa rayuwa tana da tsawo. Suna cewa, “Ka rayu a hankali, lokaci yana da yawa.” Amma ni ina da shekaru 94 yanzu, kuma zan iya ba da tabbacin cewa hakan ba gaskiya ba ne. Rayuwa ba ta da tsawo; tana wucewa kamar ƙiftawar ido. Yayin da nake gab da barin wannan duniya, zuciyata na son in bar muku wasu darussa.
Na tara dukiya, na samu girma da suna, amma yau duk waɗannan suna kama da ƙura a kusurwar ɗakina. Idan na miƙa hannu yanzu, babu ɗaya daga cikinsu da zai bi ni.
Darasi na Farko: Kada Ka Rayu Cikin Jira. Babban ɓangaren rayuwata ya shuɗe cikin jira. A makaranta, na yi tunanin rayuwa za ta fara ne bayan na sami takardar shaidar kammala karatu.
Da na samu aiki a soja, sai na riƙa jiran ƙarshen mako. Da na yi aure, sai na riƙa jiran yarana su girma. Da suka girma, sai na fara jiran ritaya.
Na ɗauki kowace rana a matsayin wani mataki ne kawai, ina tunanin ainihin rayuwa tana gaba. Amma yanzu na gane cewa babu wata manufa ta ƙarshe; tafiyar kanta ita ce rayuwa.
Darasi na Biyu: Zinariya ba abinci ba ce. Na kwashe shekaru 50 ina tara dukiya. Na yi aiki tuƙuru har na rasa lokuta masu muhimmanci tare da iyalina.
Na sayi manyan gidaje da motoci masu tsada da kayan alatu, amma yanzu da nake gab da tafiya, na gane cewa babu ɗaya daga cikin waɗannan da zai bi ni.
Har yanzu ina tuna ranar da ɗiyata ta kira ni zuwa lambu domin in ga wani ƙaramin ƙwaro da ta gano. Na ce mata, “Ba yanzu ba, ina aiki.” har yanzu ina jin zafin wannan lokacin da na rasa.
Darasi na Uku: Rushe Katangar da ke zuciyarka. A lokacin ƙuruciyata, na yi tunanin nuna tausayi ko neman afuwa alama ce ta rauni.
Ina da wani ɗan’uwa da muka taso tare. Wata rana muka yi saɓani kan wani ƙaramin abu. Bana iya tuna abin da hakan ya jawo ba yanzu.
Na jira shi ya fara neman sulhu. Shekaru suka shuɗe. Wata rana aka kira ni aka ce ya mutu.
A lokacin ne na gane cewa na yi daidai, amma na rasa ɗan’uwana.
Idan kana son wani, ka gaya masa yau. Idan ka yi kuskure, ka nemi afuwa yau. Gobe ba ta da tabbas.
Darasi na Hudu: Tsoro Inuwa Ce Kawai:
Ina da shekaru 22 lokacin da nake son zama marubuci. Ina da littafin rubutu cike da mafarkai da labarai.
Amma ban taɓa rubuta littafin ba saboda tsoron a yi min dariya ko in gaza.
Yanzu hannuwana suna rawa, idanuna sun yi rauni. Wannan littafin har yanzu yana cikina.
Babban abin takaici a rayuwa ba mutuwa ba ce; mafarkan da muka kashe tun muna raye ne.
Kada ka ci gaba da jinkirta abin da zuciyarka ke so. Ka fara yau. Ko da ka faɗi, aƙalla za ka ce, “Na yi ƙoƙari.”
Kammalawa
Agogona na ƙara yin ƙara a kunnena yanzu. Na ajiye damuwa da girman kai da tsoro. Kai har yanzu kana raye. Kana da wata rana. Kada ka ɓata ta. Ka kalli hannuwanka. Ka motsa yatsunka. Ka ji numfashinka. Duk wannan ni’ima ce. Kada ka jira ka kai shekaru 94 kafin ka gane yadda rayuwa take da kyau. Ka rayu yanzu.
Sai an jima.